Neden banyo içindeki kızılötesi lambalarımızı zorlu koşullara maruz bırakıyoruz? Dürüst olalım: Banyolar ve kümesler, elektronik cihazlar için tam anlamıyla kabus gibidir. Bir dakika sıcak hava varken, bir dakika sonra dondurucu soğukluk meydana gelir. Bu durum gerçekten de berbat bir döngüdür. Eğer contalar mükemmel değilse veya kuvars tüpü ucuzsa, lamba çalışmayı bırakır. Yanar ve kullanılamaz hale gelir. Kimse Ocak ayının ortasında çalışmayan bir ısıtıcıyla uğraşmak istemez. Lambaların ne kadar süre dayanacağını tahmin etmek istemediğimiz için, onları nemli ve sıcak koşullarda test etmeye zorluyoruz. Nemle ilgili sorun şudur: Bu lambalar açılıp kapandıkça kuvars tüpü genişler ve büzülür. Nemli ortamlarda su, elektrot contalarına sızar. Şimdi, suyun 600°C’ye ulaştığını hayal edin. Su anında buhara dönüşür ve buhar, contaları zarar verir veya iç kısımları aşındırır. Bunu önlemek için cihazları iklim odalarına koyuyoruz. Nem oranını %95’e çıkarıp sıcaklığı gidip geliyoruz. Bu sayede, gerçek dünyadaki yıllar süren aşınmayı birkaç haftada simüle edebiliyoruz. Her şey contalara bağlıdır. Isıyı yönetebilmek için yüksek kaliteli kuvars kullanıyoruz; ancak asıl zorluk bağlantı noktalarındadır. İşte burası, kabloların lambayla buluştuğu yerdir ve çoğu ısıtıcının arızalandığı yerdir. Elektrik kontaklarının nemden korunması için güçlendirilmiş contalar kullanıyoruz. Çünkü eğer bu contalar yeterince sağlam değilse, ark oluşur. Ark oluşumu ise fişin patlamak üzere olduğunu veya ısıtıcının çalışmayı bırakacağını gösteren bir durumdur. Bir denge meselesi… Ancak bunları gerçekten su geçirmez hale getirmek için daha ağır bir yapı kullanmamız gerekiyor. Bu da ısıtıcının biraz daha fazla yer kaplamasına neden oluyor. Ayrıca, açık havadaki ısıtıcılara kıyasla daha yavaş ısınır; çünkü yapı, ilk radyasyon dalgalarını engelliyor. Hız açısından küçük bir fedakarlık olsa da, bu değerlidir. Benzeri durumlarda, birkaç saniye daha uzun sürede ısınan bir ısıtıcıyı, ilk nemli kış sabahında bozulan bir ısıtıcıya tercih ederim.